حرفای ناتموم

 مختلف صحبت کنم. می‌خواهم بگویم چرا ما در کشورمان

اینترنت پرسرعت نداریم. می‌خواهم به این پرسش،

 پاسخ بدهم که چه کسی از اینترنت پرسرعت می‌ترسد؟

 مهم‌ترین دشمن اینترنت در کشور ما، نبود پول الکترونیکی و

 خرید الکترونیکی است. در واقع تا وقتی بخشی از اقتصاد کشور،

 وابسته به اینترنت نشود، اینترنت از یک «امتیاز» و «اختیار»

 به یک «حق» و «اجبار» تبدیل نمی‌شود.

 اگر شما می‌توانستید حداقل یک سری کالاها مثل گوشی

 موبایل، دوربین دیجیتال و لوازم الکترونیکی یا مثلاً لوازم خانگی

 را در اینترنت ببینید، مقایسه کنید، بخرید و بعد آن را در

خانه تحویل بگیرید، دیگر لازم بود که برای خرید به بازار بروید؟

 واقعاً خنده‌دار نیست؟

اما زیان اصلی اینترنت پرسرعت متوجه کیست؟

 چه کسی از این‌که چند میلیون ایرانی،

 اینترنت پرسرعت داشته باشند و سال به سال

 هم تعدادشان بیشتر شود، هراسان است؟

 جز ترس از قابلیت‌های این رقیب، دلیلی داشته باشد.

واقعیت این است که اینترنت، همه‌اش فرصت است

و کسانی که با عکس گرفتن از سایت‌های پورنوگرافیک،

 چاپ مطالب سایت‌های معاند و داستان‌سازی درباره

اغفال دختران در چت‌روم‌ها، می‌خواهند آن را یک تهدید جلوه دهند،

انگیزه‌های دیگری دارند. وگرنه اخبار و تحلیل‌های دروغ فلان

 سایت اصول‌گرا همان قدر جدی گرفته می‌شود که

 داستان‌سرایی‌ها و افشاگری‌های بهمان سایت ضدانقلاب.

 اینترنت، حتی در جامعه ایران و با فرهنگ ایران، به

 راحتی می‌تواند به یک ابزار و محیط کار تبدیل شود

 و به کاهش هزینه‌ها، افزایش بهره‌وری و رونق

اقتصاد کشور کمک کند. فراموش نکنیم که بیش

 از دو سوم جمعیت کشور جوانند و هنوز برای

 تغییر و آموختن، وقت بسیار دارند.

 سیاست‌گزاری‌های نادرست، می‌تواند اینترنت

را در حد «چت بی‌ناموسی» پایین نگه دارد تا

 مسئولان محترم بفرمایند: «استفاده اکثر کاربران خانگی از اینترنت،

 منحصر است به چت و نیازی به اینترنت پرسرعت ندارند.»

با تو چه زندگيهايي كه تو روياهام نداشتم

تك وتنها بودم اما تو رو تنها نمي زاشتم

چه سفرها با تو كردم چه سفرها تورو بردم

دمه مرگ رسيدم اما به هواي تو نمردم

من تمام قصه هام قصه توست

اگه غمگينه ؛ اگه غمگينه اون از غصه توست

يه دفعه مثله يه آهو توي صحراها رميدي

بس كه چشمه تو قشنگ بود گله گرگو نديدي

دل نبود توي دلم تورو گرگا نبينن

اونا با دندون تيز به كمينت نشينن

الهي من فداي تو چه كار كنم براي تو

اگه تو اين بيابونا خاري بره به پاي تو

يه دفعه مثله  پرنده ؛ قفسه عشقو شكستي

پر  زدي تو آسمونا  رفتي اون دورا نشستي

دل نبود توي دلم گم نشي تو كوچه باغها

غروبا كه تاريكه نريزن سرت كلاغا

نخوره سنگي به بالت؛ پرت نشه فكر وخيالت

من تموم قصه هام؛ قصه توست اگه غمگينه اون از غصه توست

يه دفعه مثله گل رفتي تو دسته خزون

سيله بارون و تگرگ ميومد از آسمون

بردمت تو گلخونه كه نريزه رو سرت

  كه يه دفعه خيس نشه يخ كنه بال و پرت

نشكني زير تگرگ ؛ نريزه از تو يه برگ

من تموم قصه هام قصه توست

يه دفعه مثله يه شمع داشتي خاموش ميشدي

اگه پروانه نبود تو فواموش ميشدي

آره پروانه شدم تا پرام سوخته شه

تا آتيشه دله تو به دلم دوخته شه

كه بسوزه پرو بالم كه راحت بشه خيالم

دارم از تو مينويسم؛ تو كه غم داره نگات

اگه دوست داشتي بگو تا بازم بگم برات

انقده ميگم تا خسته شم؛ با عشقه تو شكسته شم

دختر طایفه داره ٬ پسره بی کس و کاره

دلش آسمونه اما ٬یه ستاره هم نداره

پشت میله های فقرش ٬ مونده آواره و تنها

با یه قایق شکسته٬ دلشو زده به دریا

آتیش فقر و نداری ٬ همه هستی شو سوزونده

به جز این کوچه های بن بست٬ واسش هیچ راهی نمونده

وقتی که چیزی نداری ٬ دلا از عاطفه خالی

نباید که دل ببندی ٬ حتی به گلای قالی

آخه عشق بهونه می خواد٬ حتی ماهی لونه می خواد

امروز عشق پول حسابی ٬ بعد دل دیوونه می خواد

شایدم به هم رسیدن ٬ یه روزی ندار و دارا

عشق و هزار تا شاید ٬ عشق و هزار تا اما

kash galbam darde penhani nadasht.

chehram hargez parishani nadasht.

kash mishod daftare tagdir eshg harfi az yek

roze barani nadasht..

kash mishod rahe sakht

eshg bikhatar peymod ba bedone inke gorbani midasht

پائيز هميشه بوي غم ميدهد

رفتن و نگاه نكردن به پشت سر

يك لحظه حتي.

پائيز را دوست دارم

آنگونه كه هست

رنگ در رنگ

طرح در طرح

نم در غم...

مي دانم حرفم را نمي گيري

گيرم كه باور كني

_ به دروغ _

و لبخند تلخت را به رويم سپاري

اما بدان دنيا هميشه اينگونه نيست!!

هيچ وقت نبوده .......

مرا حس گمشده ي وحشت آوري خواندي

و من براي رهايي از اين توصيف!!!

بايد مي شكستم

بايد مي بريدم...

اما ديگر من آن نيستم كه شكستي

من آنم كه ديگر هيچ كس مرا به رويا نمي بردم

مرا به خاطر نمي آورد

مرا دوست نمي دارد

من اينم

يك نقاب زيبا ...

كاويدم ، پوئيدم

در سايه ي سرد سكوت

و چه گستاخانه به دنبال تمامي براي ناتمامم

و سرشكسته از نيافتن ...

و امروز چه تلخ خنديدم

وقتي به اوج دوستي رسيدم

" نفرت "

حاصل يك عمر مهر بود

و تنها ماندم

هنگامي كه بسيار دوستت مي داشتم ___

پ.ن: رسيدن به معناي چيزي چرا دشواره؟!!!

چرا...؟

چرا...؟

چرا...؟

...................... " چون خودمون نمي خوام " .

اگر مى توانستم يكبار ديگر زندگى كنم، آنوقت سعى مي كردم.

آنقدر ها بى عيب و نقص نباشم. بيشتر استراحت مى كردم.

متأسفانه خيلى چيزها بود كه من آن ها را بيش از

حد جدى مى گرفتم. بايد ديوانه تر مى بودم. اگر يك بار

 
ديگر به دنيا مى آمدم شانس خود را بيشتر امتحان مى كردم .

. بيشتر سفر مى كردم. قله هاى بيشترى را فتح مى كردم و

رودخانه هاى بيشترى را شنا مى كردم ، به نقاط تازه تر مى رفتم.

و بستنى هاى بيشترى مى خوردم. با مشكلات حقيقى رودر رو مي شدم.

و مشكلات خيالى را كنار مى گذاشتم.

من از آن آدمهايى بودم كه لحظه به لحظه عمرم را محتاط و

عاقلانه و سالم زيستم. اگر دوباره به دنيا مى آمدم،

تمامى لحظات زندگى را از آن خود مى كردم. من از آن

آدمهايى بودم كه هميشه با دماسنج و كيسه آب جوش و بارانى

و چتر نجات سفر كردم. اگر دوباره به دنيا مى آمدم سبكتر

 
سفر مى كردم. اگر زندگى از نو تكرار مى شد، در سپيده دم

صبح هاى بهارى، با پاى برهنه به پياده روى مى رفتم و در

پاييز تا دير وقت به خانه بر نمى گشتم. چرخ فلكهاى

بيشترى را سوار مى شدم؛ طلوع خورشيد را بيشتر تماشا مي كردم.

 
اوقات بيشترى را با بچه ها مى گذراندم. فقط اگر

زندگى تكرار مى شد. اما مى دانيد كه نمى شود». آيا اين

 
پيام يك هشدار زيبا نيست؟ ما بايد از زمان محدودى كه در

اختيار مان قرار گرفته است حداكثر استفاده را ببريم.

پيرمرد به خوبى فهميده بود كه براى شادتر بودن و براى

بهره بردارى بيشتر از زندگى، نبايد دنيا را تغيير دهد

بلكه بايد خودش تغيير كند. دنيا بى عيب و نقص نيست.

ميزان ناخشنودى  ما در واقع، فاصله ميان واقعيت و آرمان است.

فاصله ميان واقعيت كنونى هر چيز و آنچه كه بايد باشد.

اگر ما توقع كمال نداشته باشيم شادى آسانتر به دست مى آيد.

روزى ايندين گورو به يكى از شاگردانش كه از جست وجوى

خرسندى مأيوس شده بود گفت: من راز شادزيستن را به تو مى گويم.

اگر مى خواهى شاد باشى، «شاد باش»!

همه ما اوقاتى را تجربه  كرده ايم كه زندگى در نهايت

دشوارى خود بوده است؛ تنها مانده ايم، قدرت بازپرداخت

بدهى هاى خود را نداشته ايم، كار خود را از دست داده ايم.

يا يكى از عزيزانمان از دست رفته است. در اين مواقع

حتى فكر نمى كرديم كه بتوانيم تا هفته ديگر دوام

 
بياوريم؛ اما به هر ترتيب كه بود دوام آورديم. معمولاً

مواقعى پيش مى آيد كه دلتنگ و افسرده مى شويم، دنيا را

 
تيره تر از واقعيتش ترسيم مى كنيم و آينده را كانون همه

مشكلات مى پنداريم. آنگاه با تعجب از خود مى پرسيم:

« چطور ممكن است كه يك انسان بتواند با مشكلات رودر رو

كنار بيايد». احمقانه است وقتى كه براى سفر يك روزه،

 
توشه يك ساله بر مى داريم. اما آيا احمقانه نيست كه تمام

نگرانى هاى ۲۵ ساله آتى زندگى را با خود حمل

مى كنيم؟ و تازه متعجب باشيم كه چرا زندگى اينگونه دشوار

است. ما را براى ۲۴ ساعت زندگى در امروز

طراحى كرده اند ، نه بيشتر. نگرانى امروز براى مشكلات

فردا دردى از ما دوا نخواهد كرد. دفعه آينده كه احساس

يأس به سراغتان آمد، از خود بپرسيد آيا هواى كافى براى

تنفس دارم، آيا غذاى كافى براى امروز دارم؛ اغلب اين

 
حقيقت را كه مهمترين نيازهاى ما بر آورده شده است ناديده

مى گيريم. مردى به دكتر رابرت شولر ـ روانكاو ـ تلفن كرد

و گفت: ديگر تمام شد، من به آخر خط رسيدم. تمام پولم از

دست رفت و همه چيزم را از دست دادم. دكتر شولر پرسيد:

آيا هنوز مى توانى ببينى؟ مرد جواب داد: بله مى توانم.

شولر پرسيد: هنوز مى توانى بشنوى و گرنه به من تلفن نميزدي.

مرد در پاسخ گفت": بله مى توانم بشنوم. شولر گفت: خوب

با اين حساب تقريباً همه چيز دارى وتنها يك چيز است كه

 
از دست داده اى آن هم پول است......

Sahar"

Khili doset daram

مرا خراب چشم تو خوش آشیانی گشته است که کوچ من از شهر،

 جاودان گردد و در حواشی

 جدول ها تمام راه ها

برای سایه ی من در سکوت گریه کنند!!!!!

از آنچه که به من رفت چگونه قصه سر کنم اکنون که خوشبختم؟

!!

پرسيدم :به عنوان يك معلم مي خواهي

كدام درس هاي زندگي را دانش آموزانت بياموزند؟

خودمون رو به آب و آتيش مي زنيم ;

هزار جور سختي رو به جون ميخريم

 تا به هدفمون برسيم .

اما همين كه به دستش آورديم

ديگه رهاش مي كنيم .

 ديگه ارزشي واسمون نداره يادمون مي ره

 كه اين همون چيزيه كه مدتها واسه رسيدن بهش تلاش كرديم .

عادت كرديم حسرت نداشته هامونو بخوريم

 و چيزي واسه داشته ها مون ارزش قائل نشيم .

 كه تلاش كردين ارزش قائل بشين .